ADELE ADKINS IN ANDERS DAN DE REST. ZE ONDERSCHEIDT ZICH, JUIST DOOR NIET ZO HARD HAAR BEST TE DOEN, EN HAAR MUZIEK IS DAAR DES TE BETER DOOR GEWORDEN.


Toen Adele tien jaar oud was, overleed haar grootvader. Ze was er kapot van. "Ik hield zoveel van hem, meer dan van wat dan ook in de hele wereld." Naast haar eigen verdriet voelde ze ook de pijn van haar grootmoeder. "Mijn opa en oma waren voor mij altijd de ideale vrienden, het perfecte koppel. Hoewel er waarschijnlijk allemaal dingen waren waar ik niets vanaf wist, was het ronduit zalig om hun kleinkind te zijn, het was hemels. Ik was zo ontzettend verdrietig." Haar verdriet was zo intens dat ze op dat moment besloot om hartchirurg te worden. "Ik wilde de harten van mensen kunnen repareren," zegt ze. Een jaar later begon Adele aan de middelbare school en stortte ze zichzelf op de biologielessen aan Balhams Chestnut Grove School. Tot ze andere dingen - "plezier, en jongens" - ontdekte. "Ik gaf het op. De passie was verdwenen." Tot zover Adele's medische ambities.
 
Tien jaar na het overlijden van haar opa, kwam Adele thuis in Londen, vanuit LA, waar ze samen met producer Dan Wilson had gewerkt aan de opnames voor de opvolger van haar debuutalbum 19. Ze stapte uit het vliegtuig na een vlucht van elf uur, afgepeigerd door de jetlag, en ging direct naar het huis van haar moeder. "Ik liet haar de onbewerkte versie van Someone Like You horen," herinnert ze zich. "De tranen stonden in haar ogen. 'Je bent wel een chirurg,' zei ze, 'Je repareert de harten van mensen.'" Ze pauzeert en haalt haar schouders op. "Het is allemaal een beetje zoals in Sliding Doors, hè?"
 
 
De sfeer van Adele's nieuwe album 25 heeft veel weg van die film met Gwyneth Paltrow, uit 1998. Toen ze klaar was om te beginnen met het opnemen van het album, liep Adele naar de buurtwinkel ("Ik loop gewoon nog hoor," zegt ze lachend) en kocht ze een nieuw notitieboekje voor zichzelf. "Dat doe ik voor ieder album. Ik koop een nieuw notitieboek, ruik eraan - want geur is belangrijk - en pak dan een dikke, vette pen en schrijf mijn leeftijd op de voorkant. Achter 25 staan vijf uitroeptekens omdat ik dacht: van 21 naar 25, hoe is dit in godsnaam gebeurd?!" Het album gaat over ouder worden en het gevoel van nostalgie dat je daar bij krijgt, zegt ze. Het gaat over wat is geweest, wat er nu is, en wat er had kunnen zijn. Het gaat over het missen van dingen waarvan je geen idee had dat ze zo kostbaar waren, zoals achttien jaar oud zijn en literflessen cider drinken met vrienden in het park. "Dat waren de beste en meest oprechte momenten van mijn leven, en ik zou willen dat ik toen had geweten dat ik die dingen nooit meer over zou kunnen doen." Niet zozeer omdat ze beroemd is, maar omdat haar leven - en de levens van haar schoolvrienden - niet stil hebben gestaan. Niemand blijft voor altijd tiener. "Ik denk dat het album gaat over het uitruimen van het verleden," zegt ze langzaam. "Een kind krijgen en richting de dertig kruipen, zorgden ervoor dat ik me gewoon niet meer druk maak om alle dingen waar ik me vroeger zo graag druk om maakte." Maakte ze zich dan zo druk om dingen? "Oh ja, ik was dol op al dat drama," roept ze uit, "maar nu ben ik moeder en heb ik daar de ruimte niet meer voor in mijn hoofd. Ik moet heel veel dingen gewoon van me af zetten, wat eigenlijk heel therapeutisch werkt. Normaal kan ik heel veel wrok koesteren, maar het leven is veel makkelijker als je het verleden los laat."
 
Gekleed in een zwarte legging, een zwart hemd en vest, zwarte Nike 5.0+ Shields, ongelakte nagels en zonder juwelen, op de grote ringen in haar oren na, ploft Adele zonder pardon op de grond neer. Ze bereidt ze voor om ons zeven nummers van 25 te laten horen. "Ik ben best nerveus," zegt ze. Ze kijkt me vluchtig aan met haar heldere groene ogen, terwijl ze zenuwachtig bezig is met een AV-kabel. "Je bent de eerste persoon, op mijn manager na, die het te horen krijgt." Ze scrollt door haar iTunes. "Fuck, oké, wat zal ik eerst laten horen? Oké, dit nummer heet Hello, de eerste single." Het is het nummer dat het internet op zijn kop zette nadat XL er twee weken geleden een stukje van liet horen in het reclameblok van X-Factor. Als ze op play drukt, worden we direct meegesleept door haar stem. Het is geweldig om haar na vier jaar weer te horen zingen. Tussen de briljante popmuziek van Taylor, Rihanna en Miley, hebben we de stem van Adele al die tijd moeten missen. Drieënhalve minuut later is het nummer afgelopen en hebben we allebei tranen in onze ogen. Ik in ieder geval wel.
 
 
Ze schoot de video voor het nummer begin oktober met de gerenommeerde filmmaker en acteur Xavier Dolan. Hij liet haar acteren, wat ze verbazingwekkend genoeg geweldig vond. "Hij zei dat ik best goed was. Ik moest huilen en zo. En weet je, na jarenlang te hebben gezegd dat ik nooit zou acteren voel ik me een beetje een trut, omdat ik er echt van genoot." Ze moest haar zoon Angelo [die in oktober drie werd] thuis achterlaten. Dat vond ze minder leuk. "Het was het zwaarste ooit om zo zonder mijn baby te zijn." Hoe is het leven als moeder? "Het is fucking zwaar. ik dacht dat het makkelijk zou zijn. Ik bedoel, iedereen doet het, hoe moeilijk kan het nu zijn? Ohhhhh…" zucht ze dramatisch, "Ik had geen idee. Het is zwaar, maar het is ook fenomenaal. Het is het beste dat ik ooit heb gedaan. Hij haalt soms het slechtste in me naar boven, maar dankzij hem voel ik me jong en er is niks beters om je met beide benen op de grond te zetten dan een kind dat in het rond schopt en weigert te doen wat je van hem vraagt." Adele's opvoeding was vermoedelijk heel anders dan die van haar zoon. Adele komt uit een middenklassegezin. Ze werd opgevoed door haar alleenstaande moeder, Penny, die haar toen ze drie jaar oud was stiekem meenam naar de Brixton Academy, om The Beautiful South en The Cure te kunnen zien. "Ik had een geweldige jeugd. Er werd van me gehouden, en pas nu ik zelf moeder ben zie ik in hoe belangrijk dat is. Ik voed mijn kind in moreel opzicht hetzelfde op als hoe ik ben opgevoed, maar de omgeving is anders. Mijn jeugd was geweldig, maar het staat mijlenver af van wat ik nu doe, daar ben ik me heel sterk van bewust."
Net als Someone Like You voelt het nummer Hello - dat werd geproduceerd door Greg Kurstin - als een soort 'moment'. Het nummer roept een mix van gevoelens op. "Het nummer gaat over het kwetsen van iemands gevoelens, terwijl je trouw probeert te blijven aan jezelf. Dat kan moeilijk zijn. "Ik verlangde naar een andere kant van mezelf. Als ik onderweg ben, verlang ik naar mijn leven thuis. Ik ben wanhopig als ik niet in Engeland ben. Ik voel me nergens anders thuis." Waarom? "Ik heb geen idee. Ik ben zo gehecht aan het leven dat ik er heb. Het voelt altijd alsof ik heel veel mis als ik er niet ben. Daarom gaat Hello over verlangen naar huis, over het goed willen maken met de mensen die ik pijn heb gedaan, inclusief mezelf."
 
 
In eerste instantie dacht ik dat het nummer ook een excuus was aan de jongen uit haar verleden, die uit Someone Like You. "Oh God nee," zegt ze meteen. "Dat heb ik helemaal gehad, godzijdank. Al jaren. Nee, het nummer is niet gericht tot een specifiek persoon. Het gaat over vrienden, exen en mezelf. Het gaat over familie, maar ook over mijn fans. Het lijkt alsof iedereen denkt dat ik zo onbereikbaar ben, maar dat ben ik niet. Iedereen denk dat ik in Amerika woon, maar dat is niet zo." Ze heeft die typisch Britse arbeidersmentaliteit: ze kan er niet tegen als iemand denkt dat ze vergeten is waar ze vandaan komt. "Soms voelt het alsof mensen bang zijn om met me te praten, omdat ik veranderd zou zijn. Ik denk graag dat ik altijd hetzelfde ben gebleven. Ik ben niet veranderd."
Ze speelt in totaal acht nummers voor me. Paul Epworth - producer van Rolling In The Deep - komt voorbij op het spookachtige I Miss You. Ze beweegt haar hoofd op het ritme van de muziek, haar ogen gesloten. Het gaat over seks, toch? Weer begint ze te schaterlachen. "Het gaat over intimiteit in elk opzicht. Het gaat over seks, maar ook over ruzie - de twee meest intieme dingen die ik ken. Het gaat gewoon vanzelf. Je weet toch hoe ze zeggen dat dronken mensen de waarheid spreken? Zoiets is het. Dat is trouwens mijn levensmotto. Daarom drink ik niet meer zo graag. Dat vreselijke moment dat je wakker wordt en denkt: wat heb ik gedaan?" Zelfs Adele kent die angst.
 
When We Were Young is een mogelijke opvolger van Rolling In The Deep. De heerlijke love song heeft een jarenzeventigtintje, en is geproduceerd door Ariel Rechtshaid. Ook Tobias Jesso Jr. werkte mee aan het nummer, een vrijwel onbekende songwriter (totdat Adele hem in een tweet voorstelde aan haar 23.4 miljoen volgers). Ze ontdekte hem toen ze zijn nummer Hollywood hoorde. Daarna vloog ze naar LA om When We Were Young op te nemen, gespeeld op de piano van Philip Glass, in het huis van de tante van Tobias. "Vroeger werden daar de grootste feesten gegeven, en om de een of andere reden stond die piano daar, dus hebben we het nummer daarop gemaakt.
 
A Million Years Ago werd ook geproduceerd door Kurstin, en heeft wel iets weg van Celia Cruz in haar Tito Puente-jaren. Het is een nummer waarbij de tranen je in de ogen springen, bij mij althans. 'I miss the air / I miss my friends / I miss my mother / I miss it when life was a party to be thrown / but that was a million years ago.' "Vind je dat echt een mooi nummer?" vraagt ze verbaasd. "Dat nummer hebben we drie dagen geleden pas aan het album toegevoegd, op het allerlaatste moment. Het is een super simpel nummer, het had zo op 19 kunnen staan. Alleen ik en mijn gitaar." Ze start nog een nummer. "Welke wil je horen, de Danger Mouse themesong of de Bruno Mars?" Een onmogelijke keuze, dus draait Adele ze allebei. River Lea is een soort Hometown 3.0. 'When I grew up as a child I grew up on the River Lea / Now there's some of that water in me. To wit: I'll never change, Tottenham is my mind, body and soul.' Het Bruno Mars-nummer is een beetje van alles. 'We was gonna make something cool, but then we were having too much fun.' Het is is alsof Barbra Streisand en Bette Midler hun krachten hebben gebundeld voor een meeslepend, geweldig nummer. Het verandert uiteindelijk zelfs compleet van ritme. Het is belachelijk goed. "Ik heb nog nooit zo hard gezongen in mijn hele leven. Kan je je voorstellen hoeveel lol Bruno en ik hadden tijdens het opnemen?" Ja, dat kan ik.
 
 
Na haar eerste twee albums, die een soul/R&B-sound met een vleugje bluegrass hadden, is 25 meer een popalbum met hints naar de jaren zeventig - denk aan The Carpenters, Aretha, Carly Simon en Stevie Nicks. Stevie ontmoette ze laatst bij een show van Fleetwood Mac. Ze vertelt over hun ontmoeting: "Ik stond gewoon te huilen. Ik vind het niet leuk om te huilen waar beroemde mensen bij zijn, omdat het ongemakkelijk is, ook voor de ander. Maar ik kon er niets aan doen."
De productie van 25 heeft flink wat tijd gekost, maar Adele heeft zich nooit gehaast. "Soms denk ik dat het album eigenlijk een jaar eerder uit had moeten komen. Maar het moederschap kost tijd. Ik wilde het album niet zomaar afraffelen. Bovendien moet je mensen de kans geven om je te missen." In 2013 dook ze de studio in met haar goede vriend Kid Harpoon, om het een en ander uit te proberen. "Gewoon voor de lol. Tom en ik kunnen goed met elkaar opschieten, ik wist dat ik geen druk zou voelen als ik met hem werkte. We hebben veel gepraat en enorme hoeveelheden chocola gegeten. Maar van een album kwam het niet. Ik weet niet waarom ik er niet klaar voor was. Er zat iets in de weg."
Een paar maanden later lukte het nog steeds niet. Adele ging naar New York om te werken met Ryan Tedder, de man van OneRepublic waarmee ze Turning Tables en Rumour Has It schreef. Daar ontstond wel het nummer Remedy, over haar beste vriend, haar grootouders en haar partner. Maar het nummer gaat vooral over de zoon die ze heeft met Simon Konecki [met wie ze trouwens nog steeds samen is, ondanks de roddels en speculaties]. "Omdat Remedy zo goed werkte, werd ik overmoedig. Ik begon razendsnel nummers te schrijven, allemaal slecht. Ze waren niet écht slecht, als popnummer zouden ze het goed hebben gedaan. Maar ik forceerde het, zonder er bij na te denken. Uiteindelijk zijn ze afgewezen. Mijn manager vond ze niet goed genoeg. Wow, dat deed pijn. Dat was een flinke aanslag op mijn zelfvertrouwen, maar ik zag het wel aankomen. Toen vroeg ik Rick Rubin om naar mijn nummers te luisteren. 'Ik geloof niet wat je zingt,' zei hij. Dat is mijn grootste angst, dat mensen me niet geloven. Ik moest weer terug naar de tekentafel."
Op een dag was ze aan het lunchen met Tedder, toen Trouble van Taylor Swift op de radio kwam. "Ik zei, 'Dit nummer is top, wie heeft het geschreven?' en hij zei 'Max.' 'wie is Max?' vroeg ik, en hij zei 'Max Martin!' 'Wie is Max Martin?' antwoordde ik." Tedder liet haar een youtubevideo zien van zijn werk, en hij bleek de beste songwriter van dat moment te zijn. Send My Love To Your New Lover vormt ook een 'moment' op het album. Het is als I Can't Feel My Face dat Martin voor the Weeknd schreef: even onverwachts. Het is een nummer met een knipoog: "Het is bijna een beetje lollig, vind je niet? Het hoeft niet altijd droevig te zijn". Ook begint het nummer met een ijzersterke zin: 'this was all you / none of it me.' "Het is fucking sick. Ik vind het geweldig," zegt ze. "Ik weet zeker dat er veel mensen in mijn leven zijn die zullen denken: oh shit, wat heb ik gedaan…"
 
Adele begon het nummer te schrijven toen ze nog maar dertien was. Toen ze besloot om toch geen hartchirurg te worden vanwege alle 'jongens' in het vak, sloeg ze een compleet andere weg in. In 2008 bracht Amy Winehouse het album Frank uit, wat Adele inspireerde om haar gitaar te pakken en te beginnen met schrijven. "Als Amy Frank niet had uitgebracht, had ik die gitaar nooit opgepakt. Daydreamer, Hometown en Someone Like You had ik dan ook nooit geschreven. Amy en ik hebben elkaar nooit gekend, we zijn nooit vriendinnen geweest. Ik ging naar Brit School en zij zat daar ook een tijdje, maar we kenden elkaar niet. Maar dit was nooit gebeurd als ik Frank nooit had gehoord. Ik aanbad haar.
 
 
Ik vraag haar naar de documentaire Amy. "Ik heb hem gezien," zegt ze. "En dat was ik eigenlijk helemaal niet van plan. Ik hield van haar en ging zelf al door een immens rouwproces, als fan. Uiteindelijk besefte ik hoe geweldig het was dat ze mijn leven op zo veel manieren heeft beïnvloed. Het was heel vertederend. Vervolgens las ik een recensie van de film, waardoor ik toch besloot om hem te gaan kijken." En, wat vond ze ervan? "De beelden van haar begrafenis maakten me super emotioneel. Maar ik had niet zoveel met de voicemailberichten en al die dingen," zegt ze fronsend. "Het gaf me het gevoel dat ik een soort indringer was. Daar voelde ik me nogal ongemakkelijk bij, en dat verpestte het voor me. Ik ben er dol op om naar haar te kijken, maar ik had die film denk ik liever niet gezien. Maar weet je, ik hou van Amy, en dat zal ik altijd blijven doen. Weet je wat me super verdrietig maakt? Dat ik haar stem nooit meer kan horen op een manier die ik nooit eerder heb gehoord." We hebben tranen in onze ogen. Althans, ik heb tranen in mijn ogen. De overeenkomsten tussen Amy en Adele zijn moeilijk te ontkennen. Het zijn allebei meisjes uit het noorden van Londen, wiens vader er niet altijd voor ze was, die allebei dol waren op Ella en Etta, en dachten nooit verder te komen dan het uitbrengen van één of twee albums, die ze hooguit een stukje in Mojo zouden opleveren. Dat laatste liep voor zowel Amy als Adele net even anders, en het is overduidelijk dat ze daar allebei door verrast waren. Maar het zijn hun verschillen die doorslaggevend zijn; dat is wellicht de reden dat Adele er nog is, en Amy niet meer.
 
Het is de derde keer, voor een derde album, dat we Adele interviewen. De eerste keer was in 2008, de tweede in 2011. Iedere keer weer is ze geweldig gezelschap: ze is hilarisch, betrokken, aanwezig, geïnteresseerd, ongekend scherp en altijd eerlijk. In het verleden genoot ze ervan om popsterren in de zeik te nemen - nooit gemeen, altijd grappig - op dezelfde manier waarop Amy haar grappen maakte. Misschien is ze nu iets bedachtzamer dan eerst. Maar ze is nog steeds heerlijk ongepast, godzijdank. "Mijn zoon werd een paar dagen voor de première van Skyfall geboren, dat is waarom ik toen niet zoveel deed. Hij kon ieder moment zomaar uit dat gat floepen."
 
Adele heeft veel te zeggen voor een gesprek van negentig minuten, en praat in een rap tempo. Ze heeft geen Facebook of Netflix, maar is geobsedeerd door MTV's Teen Mom, The Walking Dead en American Horror Story. Thuis zingt ze niet veel meer dan Row Row Row Your Boat. Ze vertelt ons dat de hoogtepunten uit de tijd rondom 21 voor haar niet de prijsuitreikingen waren, maar juist de kleine dingen, zoals toen ze haar rijbewijs haalde. ("Ik kan nog steeds niet geloven dat ik echt kan rijden"). Ze huilde "de hele tijd" toen Someone Like You op nummer één kwam te staan. Het was haar eerste nummer één-hit ooit, en ze herinnert zich haar onvergetelijke show tijdens de Brit-awards maar al te goed. "Ik had nooit gedacht dat het mijn leven zo erg zou veranderen. Ik scheet in mijn broek bij de gedachte dat ik in mijn eentje op dat fucking podium moest staan, en alles eruit moest gooien. Ik dacht dat iedereen me zou uitjoelen." Ze vertelt over de Golden Globes, en hoe dronken iedereen daar was. Toen ze van het podium kwam wilde ze iemands hand vastpakken, maar die hand bleek van "George Fucking Clooney" te zijn. Ze praat over het maken van de video voor Hello en Xavier die aan haar vroeg of ze voor de camera kon huilen. Ze vroeg hem of ze Labrinths Jealous konden aanzetten. "Het moment dat de piano begon, was ik zo van [doet alsof ze hard huilt]. Overal zat snot. Ik kan dat nummer niet aan. Je zou het me kunnen laten horen op de verjaardag van m'n zoon, en nog zou ik in huilen uitbarsten." Ze is eigenlijk ontzettend camp. Haar Oscar staat tentoongesteld als eerbetoon aan de manier waarop Barbra Streisand die van haar tentoonstelt. "Mijn rode loperjurk, de Oscar en de envelop liggen in de kast naast een oorkonde voor beste mamma." Brits, Grammy's en een Oscar… 2011 moet een gestoord jaar zijn geweest. "Het is onvoorstelbaar. Het is allemaal nog steeds een grote verrassing," zegt ze. Toen iemand van XL haar in 2007 op MySpace had horen zingen, en vroeg of ze langs wilde komen voor een gesprek, dacht ze dat ze haar zouden vragen of ze scout wilde worden. "Ik zag het allemaal niet aankomen. Ik realiseerde me niet dat het zo uit de hand zou lopen."
 
 
Adele heeft geen zin om in detail te treden over haar persoonlijke leven. Ze noemt de naam van haar zoon of haar vriend liever niet. De kwestie rond haar vader, waar ze al jaren geen contact meer mee heeft, komt alleen ter sprake als ze het heeft over haar grootvader. Die beschrijft ze niet als 'de opa van mijn vaders kant', maar als 'de opa van niet mijn moeders kant'. Ook geeft ze toe dat ze zenuwachtig was voor dit interview. "Als je al drie jaar interviews doet, ken je alle vragen en heb je altijd een antwoord klaar. Ik was nu nerveus omdat ik bang was voor de vraag 'waarom vind je het niet leuk om beroemd te zijn?', want zo zit het niet." Vindt ze de bekendheid niet leuk? "Ik vind het een beetje eng. Ik ben bang dat het zich tegen me keert, dat ik de weg kwijtraak. Ik ben ook bang dat de mensen waarvan ik houd zullen denken dat ze me niet meer kennen." Terwijl ze praat over dit beladen onderwerp, realiseert ze zich dat ze iets te serieus overkomt. "Het is eigenlijk net als de Soundmixshow, je verdwijnt een poosje en komt terug als een compleet ander persoon," en ze barst weer in lachen uit. "Ik hoop niet dat ze me zien verdwijnen en denken dat ik niet meer terug kom. Bekendheid kan gevaarlijk zijn, daar heb ik genoeg ervaring mee!"
 
Het is, zeker in deze tijd, ongelofelijk hoe weinig moeite Adele er voor heeft gedaan om zó beroemd te worden. Bedenk hoeveel tijd en moeite de Kardashians in hun beroemdheid hebben gestoken. Zelfs de Ellie Gouldings onder de bekendheden zijn constant aan het tweeten om de band met hun fans te onderhouden. Adele tweet nauwelijks, is pas kortgeleden begonnen met Instagram en is dit jaar hooguit drie keer lastiggevallen door paparazzi. Hoe doet ze het? "Negeren is moeilijker dan toegeven. Ik denk dat veel mensen toegeven omdat het makkelijker is, maar ik kan het gewoon niet. Ik zou me niet op mijn gemak voelen. Als ik word gefotografeerd in Waitrose, is dat alleen maar omdat ik beroemd ben. Dat heeft verder niets met mijn werk te maken. Daar doe ik niets aan mee." Ze vermijdt paparazzi-hotspots als Soho en Bond Street. "Daarmee wil ik niet zeggen 'kijk hoe anti-famous ik ben'. Ik wil een leven hebben en mijn werk kunnen doen. Niemand zit te wachten op een nummer van een artiest die zichzelf niet kan zijn. Daarom blijf ik buiten die spotlight, juist voor mijn fans."
 
Adele is niet belangrijk omdat ze miljoenen albums verkoopt en talloze awards wint. Ze is belangrijk omdat ze er naar streeft mensen te raken met haar muziek, zonder dat ze haar bereik geforceerd probeert te vergroten. Ze doet niet mee aan die strijd om de roem. Ze heeft geen nieuwe look of nieuw concept nodig bij ieder nieuw album. Adele is een artieste, geen entertainer. Ze is de Patsy Celine, Stevie Nicks, Frank Sinatra of Aretha Franklin van deze tijd. Ze maakt muziek die ertoe doet. Ze schrijft haar nummers in haar eigen tijd en brengt ze uit wanneer ze er klaar voor is. Bovendien houdt ze zelden een interview.
Zal 25 net zo'n succes worden als 21? Laten we eerlijk zijn: doet het ertoe? Misschien komt er nog een 29, en een 42, en als we geluk hebben een 89. Of haar volgende album nu platina haalt of nul keer verkocht wordt, ze zal altijd blijven zingen, en even eerlijk blijven. Dat is haar kracht. "Het afronden van het eerste interview in jaren maakt me bijna emotioneel, zeker omdat het een interview met i-D is. Ik weet nog dat ik i-D las terwijl ik op de trein wachtte in West Norwood, in mijn harembroek. Ik waardeer het al een lange tijd." Ze komt gelukkig en relaxed over, zelfs een beetje opgelucht. "Even dacht ik dat dit moment nooit zou aanbreken, omdat het maar niet wilde lukken om aan een nieuw album te beginnen. Ik ben ontzettend blij en trots op de nummers. Het is tegelijkertijd spannend en opwindend." Wat zal ze nu gaan doen? "Ik wil een goede tour gaan maken. Ik wil Britney zien optreden in Vegas. Of ik meer kinderen wil, weet ik niet. Misschien begin ik met acteren, na Xavier's uitspraak…. Ik wil nog meer albums maken," zegt ze tenslotte. "Ik wil laten zien dat ik de snelheid van deze industrie aankan. In de toekomst wil ik net zoveel tijd aan mijn albums besteden als aan 25. Als dat lukt, ben ik gelukkig." We hebben allebei tranen in onze ogen.
 
Credits

Tekst Hattie Collins Fotografie Alasdair McLellan Hoofd Styling Alastair McKimm Haar Malcolm Edwards bij Art Partner Make-up Mark Carrasquillo bij Art Partner Nagelstylist Jenny Longworth bij CLM.Fotografie assistentie Lex Kembery, Matthew Healy, Simon Mackinlay Styling assistentie Lauren Davis, Sydney Rose Thomas, Bojana Kozarevic Haar asstistent Jason Lawrence Make-up assistent Al Yokomizo Productie Nina Qayyum bij Art Partner, Ragi Dholakia, Alex Hill, Matthew Lawes Met dank aan Gaelle Paul



Exclusief4man